Nowe artykuły

Kosmetyki Naturalne

Leczenie Ziołami

Zioła

poniedziałek, 21 sierpnia 2017

Rzodkiew czarna - opis, działanie, zastosowanie w leczeniu i ziołolecznictwie

Rzodkiew czarna
Rzodkiew czarna – (Raphanus sativus L.)

Roślina jednoroczna powszechnie uprawiana w wielu krajach o klimacie umiarkowanym. Pochodzi prawdopodobnie z Azji.

Dorasta do wysokości 30 -100 cm wykształca charakterystyczne liście w kształcie liry. Kwiaty czteropłatkowe, barwy liliowej lub białej z fioletowym unerwieniem są zebrane w grona. Owocem jest łuszczyna.

W celach leczniczych i kulinarnych przetwarza się część podziemną rośliny podobną kształtem do buraka, o ciemnej, prawie czarnej barwie.

Surowiec ten najsilniej działa w stanie świeżym, po wysuszeniu jego aktywność spada.



Co zawiera rzodkiew czarna - skład i działanie:

Rzodkiew zawiera glukozydy izosiarkocyjanowe, rozpadające się łatwo z uwolnieniem lotnych związków, zawierających organicznie zawierającą siarkę (tzw olejki goryczne). Poza tym występują cukry, zasady purynowe, witaminy C i B1, składniki mineralne ( wapń, siarka, magnez).

Ma działanie przede wszystkim żółciotwórcze i żółciopędne, również przeciwbakteryjne. Rzodkiew jest wartościowym, surowcem żywnościowym, ze względu na witaminy i składniki mineralne.

Rzodkiew czarna zastosowanie w lecznictwie domowym:

Rzodkiew jest stosowana w chorobach wątroby, związanych z niedostatecznym wydzielaniem żółci, w stanach pożółtaczkowych, przy uszkodzeniu miąższu wątroby, w zaburzeniach trawienia spowodowanych niedoborem żółci ( słabe trawieni tłuszczów) i przewlekłych zaparciach.

Ze względu na bakteriobójcze działanie surowiec może być wykorzystane również w leczeniu łagodnych i przewlekłych stanów zapalnych dróg moczowych na tle bakteryjnym (głównie zapalenie miedniczek nerkowych i pęcherza ).

Rzodkiew czarna postać leku:

Sok - Świeżą rzodkiew dobrze zmiażdżyć i odcisnąć sok (można użyć sokowirówki) . Pić po ¼ szklani rozcieńczonego soku 2- 3 razy dziennie. Dla złagodzenia ostrego smaku można sok rozcieńczyć wodą lub wodą miodem.

Uwaga!
Przeciwwskazane jest natomiast podawanie rzodkwi (zwłaszcza na surowo), w ostrych stanach nieżytowych żołądka, jelit, nerek, w chorobie wrzodowej i w ciężkich schorzeniach wątroby. Rzodkiew może niekiedy wywoływać zapalenie skóry na tle alergicznym, a duże dawki soku, podawane zwłaszcza na czczo, powodują czasami podrażnienie przekrwienie błony śluzowej żołądka (zgaga, odbijanie się).

Serdecznik - opis, działanie, zastosowanie w leczeniu i ziołolecznictwie

Serdecznik
Serdecznik – Serdecznik pospolity, lwie serce, lwi ogon, gęsia stopa (Leonurus cardiaca L.)

Roślina o kwiatach różowych, mających dolną wargę cętkowaną, purpurowo-białą, z żółtawym odcieniem.

Łodyga jest czerwono-fiołkowa, wewnątrz na przekroju pusta, czworokątna.

Liście głęboko wcinane, wyrastają parami naprzeciwko siebie, od spodu szare.
Roślina wydziela nieprzyjemny zapach. Serdecznik rośnie pod płotami, na śmietnikach, rumowiskach, w zaniedbanych parkach i ogrodach oraz czasem na brzegach lasów.


Ziele zbiera się w początkach kwietnia. Nie zbieramy roślin, których liście zaatakowane są przez mączniaka – wyglądają jak spryskane wapnem.
Ścina się wierzchołki roślin do 25 cm i liście rozetowe tuż nad ziemią. Surowiec się suszy.

Co zawiera serdecznik - skład i działanie:

Ziele jest źródłem kardenolidów, choliny, alkaloidów (stachydryny i leonuryny), garbników, saponin, antocyjanów i olejku lotnego.
Ma działanie słabo nasercowe, uspokajające i rozkurczające, także w bólach brzucha, utracie apetytu i zaparciach.

Serdecznik zastosowanie w lecznictwie domowym:

Lek roślinny polecany u osób w starszym wieku, w schorzeniach sercowo–naczyniowych o łagodnych objawach – szybkie męczenie się, przyspieszone bicie serca, kołatanie.
Działa również uspokajająco w nadmiernej pobudliwości nerwowej, charakterystycznej dla okresu przekwitania.


Serdecznik postać leku:

Napar - 1 łyżkę ziela serdecznika zalać szklanką wrzątku, pozostawić pod przykryciem 10 minut, odcedzić. Pić 2 razy dziennie po szklance naparu.

Napar z dodatkiem głogu - 1 łyżkę ziela serdecznika i 1 łyżeczkę kwiatów głogu zalać szklanką wrzątku, pozostawić pod przykryciem 10 minut, odcedzić. Pić 2 razy dziennie po szklance naparu.

Odwar z serdecznika - 1 ½ łyżki ziela serdecznika zalać 2 szklankami wody, gotować na wolnym ogniu pod przykryciem 5 minut, odstawić na 15 minut, przecedzić.
Odwar stosować do przemywań i okładów na rany, blizny, a także oparzenia I i II stopnia.

Ziołowa mieszanka nasercowa:
50 g ziela serdecznika
50 g kwiatów głogu
25 g ziela nostrzyka
25 g ziela pięciornika gęsiego
25 kwiatów lipy
20 g kwiatów arniki
20 g kwiatów bzu czarnego

Do termosu wsypać 1 ½ łyżki mieszanki ziół, wlać 2 szklanki wrzącej wody, zamknąć termos i odstawić na jedną godzinę. Pić napar po 1/3 – ½ szklanki rano i wieczorem po jedzeniu.
Napar można stosować przy zaburzeniach czynności serca w okresie przekwitania. Napar można także stosować w nadczynności tarczycy i nerwicy wegetatywnej.

Ziołowa mieszanka przeciwpadaczkowa:
50 g ziela serdecznika
50 g ziela jemioły
25 g kwiatów wrotyczu
25 g szyszek chmielu
25 g ziela ruty
25 g ziela bylicy pospolitej
25 g mięty pieprzowej

2 łyżki mieszanki ziół, zalać 2 ½ szklanki wrzącej wody, naparzać pod przykryciem 30 minut, przecedzić. Napar pić po 2/3 szklanki, 3 razy dziennie między posiłkami.
Można też 2 łyżki mieszanki ziół wsypać do butelki jasnego piwa i odstawić na noc do wytrawienia. Pić porcjami w ciągu dnia.
Napój w stanach epileptycznych, działa jako środek pomocniczy, skojarzony z przyjmowaniem odpowiednich leków syntetycznych przepisanych przez lekarza. Również jako środek uspokajający na sferę płciową nadpobudliwych kobiet i mężczyzn.

Ziołowa mieszanka o działaniu uspokajającym:
50 g ziela serdecznika
50 g liści melisy
25 g kwiatów lawendy
25 g rozdrobnionego korzenia kozłka
25 g szyszek chmielu
25 g mięty pieprzowej

Do termosu wsypać 1 ½ łyżki mieszanki ziół, zalać 2 ½ szklanki wrzącej wody, zamknąć termos i odstawić na 1 godzinę. Napar pić po ½ - 2/3 szklanki, 2 – 3 razy dziennie po jedzeniu. Napar stosować w stanach nadmiernej pobudliwości, niepokoju, uczuciu lęku, i w zaburzeniach snu.

Ziołowa mieszanka w dystonii wegetatywnej:
50 g ziela serdecznika
50 g dziurawca
25 g ziela krwawnika
25 g mięty pieprzowej
25 g liści orzecha włoskiego
25 g kwiatów rumianku

Do termosu wsypać 1 ½ łyżki mieszanki ziół, zalać 2 ½ szklanki wrzącej wody, zamknąć termos i odstawić na jedną godzinę. Napar pić po ½ - 2/3 szklanki, 2 – 3 razy dziennie, jedną godzinę przed jedzeniem. Napar stosować w stanach nerwicowych z przewagą zaburzeń narządowych, zwłaszcza przewodu pokarmowego.

niedziela, 20 sierpnia 2017

Skrzyp polny - opis, działanie, zastosowanie w leczeniu i ziołolecznictwie

Skrzyp polny
Skrzyp polny – Skrzyp kartoflowy, jodełka, koński ogon, krzemionka (Equisetum arvense L.)

Występuje w stanie naturalnym w całej Europie, na północy Azji, Afryki i w Ameryce Północnej.
W Polsce występuje obficie na zakwaszonych, piaszczystych lub gliniastych glebach. Jest to jeden z najbardziej rozpowszechnionych chwastów polnych, ogrodowych i łąkowych.

Spotykany również nad brzegami wód i w wilgotnych zaroślach. Ze znanych na świecie 50 gatunków skrzypu, występuje u nas tylko 9 gatunków tej rośliny, ale za leczniczy uważany jest wyłącznie skrzyp polny.

Skrzyp to – poza paprociami i widłakami – jedna z najstarszych roślin na świecie. Jest to bylina o głęboko sięgających, licznych rozłogach i pędach nadziemnych dwojakiego rodzaju. Wczesną wiosną, w marcu lub kwietniu, pojawiają się pędy zarodnikonośne do 25 cm wysokie, soczyste, czerwonawe lub brunatnawe, pędy te są nie rozgałęzione i bezlistne, a w maju zaraz po wydaniu zarodników usychają.

Pędy płonne, sięgające 30 cm rozwijają się nieco później. Roślina ma wówczas kształt choinki, łodygę sztywną, kruchą, wewnątrz pustą, żeberkowaną i szorstką, z powodu dużej zawartości krzemu. Jest ona podzielona na węzły, z których rozgałęzia się półkowo. Cała roślina jest szorstka a przy zgniataniu skrzypi.

Surowcem leczniczym jest ziele skrzypu pozyskiwane, wobec masowego występowania, wyłącznie ze stanu naturalnego.
Zbiera się je w okresie od czerwca do sierpnia, ścinając górne części pędów na wysokości 7 -8 cm i suszy.
Surowcem są płonne pędy skrzypu polnego.

Co zawiera skrzyp polny - skład i działanie:

Ziele skrzypu zawiera flawonoidy, saponiny, sole mineralne ( kobalt, mangan, żelazo i dużo rozpuszczalnych związków krzemu oraz potasu), kwasy organiczne ( głownie krzemowy, szczawiowy, jabłkowy i askorbinowy), fitosterole, witaminę C, antywitaminę B1, karotenoidy garbniki i żywice.

Ma działanie słabo moczopędne, przede wszystkim demineralizujące, dostarczające organizmowi niezbędnych jonów oraz mikroelementów. Szczególne znaczenie ma występująca w surowcu krzemionka, która odgrywa pewną rolę w przemianie materii, wpływa także na stan błon śluzowych, kości tkanki łącznej, ścian naczyń krwionośnych.
W moczu utrudnia krystalizację niektórych składników mineralnych, a tym samym przeciwdziała tworzeniu się kamieni moczowych. Dlatego skrzyp podaje się najczęściej w przypadkach kamicy moczanowej.

Skrzyp zastosowanie w lecznictwie domowym:

Skrzyp jest bardzo często stosowany w schorzeniach dróg moczowych – kamica, zakażenia bakteryjne, mocznica, gośćcu i niektórych chorobach skórnych, spowodowanych złą przemianą materii.
Przyspiesza także tworzenie się tkanki w stanach pooperacyjnych. Zaleca się go osobom starszym przy niedoborze krzemu i słabym pobieraniu wapnia.
Używany bywa przy nadmiernych krwawieniach miesięcznych oraz krwotokach macicznych, żylakach, płucnych i z nosa.
Przy gruźlicy zwiększa apetyt, a przez to i wagę ciała, obniża gorączkę i zmniejsza nocne poty. Zewnętrznie bywa stosowany w formie płukanek i przemywań w schorzeniach gardła, jamy ustnej, a nawet oczu oraz w postaci okładów – przy liszajach i wrzodach.


Skrzyp postać leku:

Odwar -2 łyżki ziela skrzypu zalać 2 szklankami wody, gotować 15 minut i odcedzić. Pić 2 -3 razy dziennie po szklance odwaru.

Odwar z dodatkiem liści poziomki - 2 łyżki ziela skrzypu i 1 łyżkę liści poziomki, zalac2 szklankami wody gotować 15 minut, odcedzić. Pić 2 -3 razy dziennie po szklance odwaru.
Nalewka. 15 -20g ziela skrzypu zalać na dłuższy czas 1 l białego wina. Pić rano na czczo po 3 łyżki stołowe, przy silnych lub krwawych biegunkach.

Dla lepszej przemiany materii można , w ramach kuracji wiosennej, stosować codziennie3 łyżki soku ze świeżego ziela.

Przy reumatyzmie, neuralogii, nadmiernym poceniu się stóp używa się do kąpieli odwaru ze 100g ziela na kilka litrów wody. Kąpiel taka nie powinna trwać dłużej niż 15 -20 minut.

Ziele skrzypu wchodzi w skład wielu mieszanek ziołowych, Betagranu, Reumogranu, Reumosanu, Urogranu, Cardiosanu, Urosanu, Pulmosanu, Betasolu, Cholesolu i Fitolizyny.

Ziołowa mieszanka ogólnie odtruwająca:
50 g ziela skrzypu
50 g mięty pieprzowej
50 g rozdrobnionych korzeni łopianu
25 g ziela rdestu ptasiego
25 g liści orzecha włoskiego
25 g kwiatów bzu czarnego
25 g kwiatów chabru

2 łyżki mieszanki ziół zalać 2 ½ szklanki ciepłej wody, odstawić na 30 minut, zagotować do wrzenia na wolnym ogniu i odstawić na 15 minut, przecedzić.
Pić napar po 2/3 szklanki, 3 razy dziennie między posiłkami. Napar ma działanie odtruwające, moczopędne, przeciwzapalne, przeciwkrwotoczne w marskości wątroby, niewydolności nerek, i w dolegliwościach skórnych, otyłości, gośćcu i dnie.

Ziołowa mieszanka na wypadanie włosów – zmieszać w równych częściach :
ziele skrzypu
rozdrobniony korzeń łopianu
ziele nawłoci
ziele fiołka trójbarwnego
ziele uczepu trójdzielnego lub liści brzozy

2 łyżki mieszanki ziół, zalać 2 ½ szklanki ciepłej wody, odstawić na jedną godzinę, na wolnym ogniu zagotować do wrzenia i ponownie odstawić na 15 minut, przecedzić. Pić napar po 2/3 szklanki, 3 razy dziennie między posiłkami. Wskazane jest aby w tym czasie przyjmować 3 razy dziennie po jednej kapsułce witaminy A, E.

Ziołowa mieszanka na łysienie :
50 g ziela skrzypu
50 g rozdrobnionego korzenia pokrzywy
25 g rozdrobnionego korzenia łopianu
25 g kwiatów nagietka

4 łyżki mieszanki ziół zalać 1 litrem wody, gotować pod przykryciem na wolnym ogniu około 10 minut, odstawić na 10 minut, przecedzić.
Odwarem zmywać owłosioną skórę głowy, przy tym lekko masując, nie wycierać, tylko zawinąć ręcznikiem na 30 minut.
Przed nacieraniem należy umyć włosy mydłem siarkowym lub dziegciowym. Początkowo wcieranie odwarem stosować co 2 – 3 dni, w miarę poprawy raz na tydzień.

Pulmosan – Herbapolu – jest to mieszanka ziołowa zawierająca – ziele skrzypu, ziele rdestu ptasiego, rozdrobniony korzeń mniszka, kwiaty krwawnika, kwiat słonecznika. Na noc zalać 2 łyżki mieszanki ziół, 2 ½ szklanki gorącej wody.
Rano gotować pod przykryciem na wolnym ogniu około 7 minut, odstawić na 10 minut, przecedzić. Odwar pić po 1 szklance , rano przed śniadaniem i wieczorem po kolacji. Odwar stosować pomocniczo w leczeniu płuc np., w gruźlicy, w zatruciu lotnymi związkami żrącymi i w pylicy.

Uwaga!
Przy dłuższym stosowaniu wewnętrznym skrzypu należy co tydzień robić 3-dniowe przerwy, a porcje dzienne tego leku zmniejszać, ponieważ mógłby nastąpić w organizmie niedobór witaminy B1.

Szakłak - opis, działanie, zastosowanie w leczeniu i ziołolecznictwie

Szakłak
Szakłak – Szakłak pospolity, szakłak ciernisty, jeleni róg (Rhamnus cathartica L.)

Ciernisty, gęsto ugałęziony krzew, pospolicie występuje w naszych lasach i zaroślach, dorasta do 3-8 m wysokości.

Liście ma naprzeciwległe, kształtu eliptycznego o brzegu drobno ząbkowanym.

Kwiaty ma drobne, zielonkawe, zakwitające w maju i czerwcu.

Owocem jest jagoda – pestkowiec, wielkości grochu, soczysty, słodkawy, początkowo zielony, po dojrzeniu fioletowo czarny.
Charakterystyczną cechą tej rośliny jest przekształcanie się szczytów pędów, pozbawionych pączka, w krótkie rozgałęzione, ostre ciernia – jeleni róg.

Surowcem leczniczym są dojrzewające owoce szakłaku, zebrane we wrześniu lub w październiku, kiedy zmieniły już zabarwienie z zielonego na czarne, ale nie są jeszcze zbyt miękkie i soczyste – przejrzałe owoce zlepiają się podczas suszenia w bryły.
Szakłak suszy się rozłożony w cienkich warstwach. W żadnym przypadku nie można w lecznictwie stosować owoców porażonych pleśnią.
Oprócz owoców surowcem leczniczym jest kora zbiera się wczesną wiosną z kilkuletnich gałązek
W tym celu należy je naciąć poprzecznie w odstępach 20 -30 centymetrowych, a następnie połączyć cięciem podłużnym łatwo się wówczas oddziela .

Co zawiera szakłak - skład i działanie:

W owocach występują antrazwiązki – glikozydy antrachinonowe ( glukofrangulina, frangulina), glikozydy antranolowe, wolne antranole i antrachinony. Także związki flawonoidowe, cukry i sole mineralne. Kora zawiera antrazwiązki, garbniki i flawonoidy.

Surowce działają przeczyszczająco oraz łagodnie żółciopędnie i moczopędnie.

Szakłak zastosowanie w lecznictwie domowym:

Surowce szaszłyka stosowane są przy złym trawieniu spowodowanym różnymi czynnikami z objawami zaparcia i wzdęciami.
Surowiec stosuje się często sam lub w mieszankach ziołowych jako środek wspomagający w leczeniu otyłości, niektórych schorzeń skórnych – trądzik młodzieńczy, w zaburzeniach czynności wydzielania żółci.
Może być wykorzystywany jako środek łagodnie przeczyszczający w zaparciach spowodowanych brakiem ruchu, nawet po zabiegach operacyjnych.


Szakłak postać leku:

Odwar - 2 łyżki owoców szakłaku zalać szklanką wrzątku, gotować 5 minut, odstawić na 10 minut, odcedzić. Pić raz dziennie szklankę odwaru przed snem.

Syrop - Wycisnąć sok z 1 kg owoców szakłaku zmieszać z równą objętością cukru ( 1:1 ) i powoli zagęszczać na wolnym ogniu do około połowy objętości. Gorący syrop odsączyć i zlać do butelek.

Wyciąg - 2 łyżeczki surowca szaszłyku zalać szklanką przegotowanej, wystudzonej wody i pozostawić na 8 godzin, następnie przecedzić. Pić 1 szklankę wyciągu.

Łyżeczkę rozdrobnionych owoców zmieszać z miodem lub powidłami śliwkowymi. Zjeść przed snem ,działa przeczyszczająco.

Ziołowa mieszanka przeczyszczająca :
30 g owoców szakłaka
30 g rozdrobnionego korzenia lukrecji
20 g rozdrobnionej kory kruszyny
20 g rozdrobnionych nasion kopru włoskiego lub owoców anyżu

1 łyżkę mieszanki ziół zalać jedną szklanką ciepłej wody, odstawić na 1 godzinę, gotować na wonnym ogniu do wrzenia i ponownie odstawić na 15 minut, przecedzić. Odwar pić po 1 szklance rano i wieczorem przy zaparciach nawykowych.

Uwaga !
Szakłak nie powinien być stosowany w stanach zapalnych jelit lub przy objawach wskazujących na podrażnienie wyrostka robaczkowego. Czasami spotykana jest nadwrażliwość na szakłak, objawiająca się nudnościami, wymiotami i bólami brzucha. Ta nadwrażliwość dotyczyć może wszystkich surowców, które zawierają antrazwiązki.
Nie powinny też go stosować kobiety karmiące piersią.

Szanta zwyczajna - opis, działanie, zastosowanie w leczeniu i ziołolecznictwie

Szanta zwyczajna
Szanta zwyczajna – (Marrubium vulgare L.)

Jest to bylina dorastająca do 50 cm wysokości. Pochodzi z Azji.
W Polsce występuje pospolicie na nizinach oraz w rejonach górskich.

Liście ma charakterystycznie ułożone parami na czterokanciastej łodydze, są jajowate, pomarszczone, brzegiem karbowane.

Kwiaty drobne, białe, zebrane w katach górnych liści tworzą okółki. Cała roślina pokryta jest szarymi, drobnymi włoskami. Szanta kwitnie od czerwca do sierpnia .


Surowiec stanowią nie zdrewniałe górne części rośliny, ścinane na początku kwitnienia i suszone.

Co zawiera szanta zwyczajna - skład i działanie:

Ziele szanty zawiera garbniki, substancja gorzka – marubina, ślady olejku eterycznego, składniki mineralne, śluzy, cukry, kwasy trójterpenowe.

Ma działanie pobudzające czynność wydzielniczą wątroby, przeciw skurczowe, łagodnie wykrztuśne oraz regulujące nadmierną akcję serca – kołatanie serca, a także przeciwmiażdżycowe.

Szanta zwyczajna zastosowanie w lecznictwie domowym:

Szantę stosuje się w chorobach wątroby i dróg żółciowych, w upośledzonym wydzielaniu żółci, a poza tym w przewlekłej i mało nasilonej dychawicy oskrzelowej jako środek wykrztuśny i przeciwskurczowy.
Ziele stosuje się niekiedy w skąpym i bolesnym miesiączkowaniu. Napary z ziela obniżają poziom cukru, trójglicerydów i złego cholesterolu we krwi.


Szanta zwyczajna postać leku:

Napar - 1 łyżkę ziela szanty zalać szklanką wrzątku, pozostawić pod przykryciem 30 minut , odcedzić. Pic w kilku porcjach między posiłkami w nie domaganiach wątroby.

Syrop - Stosowany jest w przewlekłym kaszlu, otrzymujemy go z naparu 100 g ziela szanty i ¾ litra wody ogrzewanego na słabym ogniu 1 ½ kg cukru aż do uzyskania właściwej konsystencji.
Szanta wchodzi w skład wielu gotowych mieszanek ziołowych, np. granulatu Cholegran.

Ziołowa mieszanka na astmę - zmieszać w równych częściach :
ziele szanty
ziele miodunki
kwiaty krwawnika lub kwiaty rumianku

1 łyżeczkę mieszanki ziół, zalać ¾ szklanki wrzącej wody naparzać pod przykryciem 20 minut, przecedzić. Napar rozpylać w powietrzu i wdychać przez około 10 minut, kilka razy dziennie.

Ziołowa mieszanka żółciopędna :
50 g ziela szanty
50 g ziela pięciornika gęsiego
25 g ziela rzepiku
25 g ziela krwawnika
25 g kwiatów rumianku
25 g rozdrobnionych korzeni lukrecji
25 g rozdrobnionych korzeni cykorii

2 łyżki mieszanki ziół zalać 2 ½ szklanki wody ogrzewać do wrzenia, nie gotować odstawić na 10 minut, przecedzić do termosu. Pić po 2/3 szklanki, 3 razy jedną godzinę przed jedzeniem, można stosować w niedoczynności wątroby i w niedostatecznym wydzielaniu żółci.

Ziołowa mieszanka na zapalenie wątroby :
50 g ziela szanty zwyczajnej
50 g liści orzecha włoskiego
50 g ziela nawłoci
25 g liści szałwii
25 g kwiatów kocanki
25 g ziela uczepu trójdzielnego
25 g liści porzeczki czarnej
25 g kwiatów krwawnika lub kwiatów rumianku

Do termosu wsypać 3 łyżki mieszanki ziół, zalać 2 ½ szklanki wrzącej wody, zamknąć termos i odstawić na 1 godzinę.
Pić napar po 2/3 szklanki, 3 razy dziennie miedzy posiłkami, przy wirusowym zapaleniu wątroby, jako uzupełnienie leków stosowanych w szpitalu, w okresie choroby, po wcześniejszym uzgodnieniu z lekarzem. Napar z mieszanki ziół można także stosować w nieżycie żołądka i jelit, napar działa przeciwzapalnie i jest odtruwający.

Uwaga !
Stosowanie dużych dawek szanty może spowodować spadek ciśnienia tętniczego krwi oraz zaburzać pracę serca.

Szałwia lekarska - opis, działanie, zastosowanie w leczeniu i ziołolecznictwie

Szałwia lekarska
Szałwia Lekarska – Salwia, szołwija, szałwia (Salvia officinalis L.)

Pochodzi z rejonu Morza Śródziemnego, gdzie rośnie na słonecznych, wapiennych wzgórzach.

Roślina występuje w stanie naturalnym na suchych, słonecznych, często skalistych zboczach pagórków w krajach śródziemnomorskich.
Od dawna uprawiana jest w całej prawie Europie.
W Polsce znana i uprawiana od kilkuset lat. Uprawia się ją na stanowiskach zacisznych, bardzo nasłonecznionych, na glebie żyznej.



Szałwia lekarska jest wieloletnią krzewinką wysokości 30 -60 cm, o szarozielonych dołem zdrewniałych łodygach, gęsto ulistnionych.

Liście wydzielają silny zapach, podobny do zapachu kamfory, są podłużne jajowate lub lancetowate, z charakterystyczną siateczką nerwów (sprawiającą wrażenie pomarszczenia liści), barwy szarawo srebrzystej, pochodzącej od długich włosków, pokrywających obustronnie blaszkę.

W kątach górnych liści wyrastają drobne, fioletowe kwiaty, czasem białe lub różowe.

Owocem jest brunatna rozłupka, zawierająca wewnątrz 4 kuliste, twarde, brunatne nasiona. Szałwia kwitnie w czerwcu i lipcu.

Surowcem przede wszystkim są liście szałwii, a niekiedy ulistnione szczyty pędów. Liście zbiera się z szałwii uprawianej już w pierwszym roku na jesieni, a w drugim i następnych, w maju i czerwcu przed zakwitnięciem, a następnie na jesieni, od września do przymrozków w dni pogodne, zaraz po obeschnięciu rosy. Liście suszy się rozłożone cienka warstwą.
Surowcem są liście szałwii i ulistnione szczyty pędów.

Co zawiera szałwia - skład i działanie:

Szałwia zawiera olejek eteryczny (w nim tujon, cyneol, kamfora, borneol i pinen), garbniki, gorczyce, żywice, gumy, kwasy organiczne (fumarowy, nikotynowy, jabłkowy), sole mineralne (potas, wapń, sód, wapń, fosfor, sód, mangan, cynk, bor, miedź, molibden i dużo żelaza i magnezu), flawonoidy, witaminy B1, P i C, prowitaminę A, saponiny i fenole oraz bliżej nie znaną substancję o właściwościach przeciw potowych.

Szałwia ma działanie przeciwzapalne, ściągające, przeciwskurczowe, bakteriobójcze, przeciwpotne, przeciwcukrzycowe, regulujące trawienie, pobudzające krwawienie miesiączkowe.

Szałwia zastosowanie w lecznictwie domowym:

Liście szałwii pobudzają wydzielanie soku żołądkowego, regulują perystaltykę jelit, łagodzą wzdęcia, bóle brzucha, zmniejszają biegunkę, odwary obniżają poziom cukru we krwi – działanie przeciwcukrzycowe.
Także stosowane są w zaburzeniach wątrobowych, przy nadmiernym poceniu się. Zewnętrznie używa się do płukania jamy ustnej i gardła w stanach zapalnych, w ropnym zapaleniu dziąseł, w postaci okładów na trudno gojące się rany.


Szałwia postać leku:

Napar z szałwią:
1 łyżkę liści szałwii zalać szklanką wrzątku, pozostawić pod przykryciem 10 minut i odcedzić.
Pić 2-4 razy dziennie po ½ szklanki naparu.

Napar z dodatkiem rumianku:
1 łyżkę liści szałwii i 1 łyżkę kwiatów rumianku, zalać szklanka wrzątku, pozostawić pod przykryciem 10 minut i odcedzić. Pić 2 -4 razy dziennie po ½ szklanki naparu.

Napar do użytku zewnętrznego:
2 łyżki liści szałwii zalać szklanką wrzątku, pozostawić pod przykryciem 10 minut o odcedzić. Używać do płukania jamy ustnej i gardła lub na okłady.

Nalewka - 80 g suchych liści szałwii zalać 1 litrem wina gronowego wrzącego i macerować przez tydzień. Pić 3 – 4 razy dziennie po kieliszku nalewki w zaburzeniach żołądkowych.

Kataplazm - 1 szklankę liści szałwii zalać szklanką wrzątku, i tak otrzymaną ciepła, gęstą masą okładać chore miejsca, owrzodzenia żylakowe lub odmrożenia.

W chorobie reumatycznej i w schorzeniach skóry, np. przy egzemie i oparzeniu można stosować kąpiele ziołowe w naparze z ziela szałwii. W tym celu dużą garść ziela zalewa się wrzątkiem, następnie parzy 10 minut i po odcedzeniu wlew napar do kąpieli.

Szałwia wchodzi w skład następujących leków ziołowych; Diabetosan, Neopektosan, Pektosan, Septosan, Tannosan, Vagosan, Gastrogran, Astmosan, Neoastmosan i Fitolizyna.

Wyciąg z szałwii - do 200 g świeżych liści szałwii, dodać 220 ml alkoholu 50 procentowego, razem zmiksować , odstawić na 30 minut, dokładnie przecedzić do butelki z ciemnego szkła. Tak przygotowany wyciąg alkoholowy, można przyjmować 30 – 50 kropli w kieliszku wody, 2 – 4 razy dziennie, jako środek przeciwpotny, pobudzający trawienie, oraz hamujący laktację. Natomiast do płukania jamy ustnej i gardła, należy zmieszać ½ łyżki wyciągu z ¼ szklanki wody, i płukać w stanach zapalnych.

Nalewka z szałwii - 25 g wysuszonych i rozdrobnionych liści szałwii, należy zalać 130 ml alkoholu 70 procentowego, przygotowanego ze spirytusu i przegotowanej zimnej wody, szczelnie zamknąć i odstawić na 14 dni, często wstrząsając, po tym czasie dokładnie przefiltrować a liście wycisnąć. Nalewkę przechowywać w lodówce. Nalewkę stosować po ½ łyżeczki w ¼ szklanki wody, nalewkę stosować jako środek przeciwpotny i hamujący laktację. Rozcieńczoną nalewkę można stosować do płukania jamy ustnej i gardła, oraz do przymoczek.

Ziołowa mieszanka do nasiadówek :
50 g ziela szałwii
25 g krwawnika
25 g kwiatów nagietka

Całą mieszankę ziół zalać 3 litrami wrzącej wody, naparzać pod przykryciem 15 minut. Przecedzić do miski i ostudzić do temperatury 36 stopni . Tak przygotowany napar stosować do nasiadówki przez 15 minut, przy żylakach odbytu, świądzie zapaleniu zewnętrznych narządów płciowych, przy bólach kurczowych pęcherz moczowego i kłykcinach kończystych.

Ziołowa mieszanka do kąpieli :
100 g ziela szałwii
25 g liści babki
25 g kwiatów rumianku
25 g kwiatów lipy

Całą mieszankę ziół zalać 4 litrami wrzącej wody, naparzać pod przykryciem 15 minut, przecedzić do wanny napełnionej wodą do 1/3 wysokości, o temperaturze 37 stopni, zioła po odcedzeniu wsypać do woreczka płóciennego, zawiązać i włożyć do wanny.
Kąpiel powinna trwać około 20 minut, po kąpieli ciała nie wycierać tylko zawinąć w ręcznik kąpielowy i położyć się na około 60 minut.
Kąpiel można stosować przy różnych schorzeniach skórnych, takich jak pokrzywka, świąd skóry, odleżyny, odmrożenia, nadmierne pocenie, oraz przy miejscowym podrażnieniu i zapaleniu skóry oraz przy wysypkach alergicznych.

Uwaga !
Olejku szałwiowego nie należy używać w warunkach domowych bez wyraźnych zaleceń lekarza, ponieważ środek ten może wywołać uczulenie.
Podawanie szałwii w zbyt dużych ilościach i przez dłuższy czas może wywołać nudności, wymioty itp., objawy.

Słonecznik - opis, działanie, zastosowanie w leczeniu i ziołolecznictwie

Słonecznik – Słonecznik zwyczajny ( Helianthus annuus L.)

Ojczyzną słonecznika jest Meksyk, uprawiany w wielu krajach, również w Polsce.

Roślina jednoroczna, dorastająca do 2,50 m wysokości.

Liście ma szorstkie, sercowate, koszyczki kwiatowe olbrzymie do 70 cm średnicy.

Kwiaty brzeżne – języczkowate żółte, wewnątrz – rurkowate, białe.
Surowcem jest kwiat – języczkowaty.



Co zawiera słonecznik - skład i działanie:

W surowcu występują karetonoidy, flawonoidy, alkohole trójterpenowe, betaina, cholina.

Działa łagodnie przeciw gorączkowo i jako lek gorzki – pobudza apetyt.

Słonecznik zastosowanie w lecznictwie domowym:

Kwiat słonecznika jest stosowany w stanach zmniejszonego wydzielania soku żołądkowego, w chorobach przebiegających z gorączką – w przeziębieniach. 
Zewnętrznie korzystnie działa w krwawych wybroczynach, przy stłuczeniach, krwiakach, uszkodzeniach naskórka.


Słonecznik postać leku:

Nalewka spirytusowa - 5 łyżek świeżych kwiatów słonecznika zalać spirytusem ½ szklanki. Odstawić w chłodne i ciemne miejsce na dwa tygodnie. Wycisnąć dokładnie. Pić 3 razy dziennie po 30 kropli rozpuszczonych w chłodnej wodzie.

Odwar – 1 łyżkę kwiatów słonecznika zalać 1 ½ szklanki wody, gotować na wolnym ogniu pod przykryciem 3 minuty, odstawić na 15 minut, przecedzić.
Odwar pić po ½ szklanki rano i 2/3 szklanki wieczorem , jedną godzinę po jedzeniu , do odwaru można dodać 2 łyżki syropu malinowego, odwar jest pomocny w obniżeniu temperatury.
Natomiast ten sam odwar bez dodatku syropu malinowego, można stosować zewnętrznie do okładów, lub można stosować do okładów gorące wilgotne kwiaty, na stłuczenia i wybroczyny oraz w zapaleniu skóry i w trądziku.

Ziołowa mieszanka napotna :
20 g kwiatów słonecznika
20 g kwiatów lipy
20 g ziela nawłoci
20 g rozdrobnionej kory wierzbowej
100 g mieszanki Pektosan – Herbapolu

2 łyżki mieszanki ziół, zalać 1 ½ szklanki wody gotować na wolnym ogniu, po przykryciem 2 minuty, odstawić na 5 minut, przecedzić. Do odwaru dodać 2 łyżki syropu malinowego, można dodatkowo zażyć Polopirynę S.
Gorący odwar wypić w całości wieczorem w łóżku, przy podwyższonej temperaturze , przy ostrym zapaleniu gardła, nieżycie oskrzeli i grypie. Skonsultować się z lekarzem.

Ziołowa mieszanka w padaczce :
50 g kwiatów słonecznika
50 g melisy
50 g szyszek chmielowych
25 g ziela tysiącznika lub liści bobrka
25 g liści pokrzywy
25 g kwiatów głogu

Do termosu wsypać 2 – 3 łyżek mieszanki ziół, zalać 2 – 3 szklankami wrzącej wody, zamknąć termos i odstawić na jedną godzinę.
Napar pić po ½ - 2/3 szklanki, 2 – 3 razy dziennie między posiłkami. Napar ma działanie uspokajające i rozkurczowe w padaczce, nerwicy wegetatywnej, w podnieceniu nerwowym, w trudnościach w zasypianiu, oraz w pobudzeniu seksualnym.
 
Copyright © 2014 Zioła dobre na wszystko.