Nowe artykuły

Kosmetyki Naturalne

Leczenie Ziołami

Zioła

niedziela, 23 kwietnia 2017

Kulczyba wronie oko - opis, działanie i zastosowanie w leczeniu i ziołolecznictwie

Kulczyba wronie oko opis działanie zioła
Kulczyba wronie oko ( Strychnos nux – vomica )

Kulczyba wronie oko jest wiecznie zielonym drzewem lub krzewem, z rodziny Połatowatowatych.
Występuje na Półwyspie Indyjskim, na Cejlonie, Półwyspie Malajskim i w północnej Australii. Uprawiana jest w środkowej Afryce, również w Pakistanie i w Kamerunie.

Kulczyba wronie oko jest krzewem a czasem drzewem dorastającym do 13 metrów.
Liście ma okrągławe, jajowate które zrzuca okresowo. Kwiaty ma zebrane w dwuramienne wierzchołki na szczycie pędów. Kwiaty maja pięciodzielny kielich , biało-zielonkawą rurkowatą pięcio-ząbkowaną koronę, jeden słupek i pięć pręcików osadzonych u wylotu gardzieli kielich.
Owocem jest żółta jagoda zawierając od 2 do 8 dużych krążkowatych nasion.

Kulczyba jest rośliną silnie trującą.


Właściwości lecznicze kulczyby znane już były w starożytności. Ale dopiero w średniowieczu dzięki arabskim lekarzom znalazła zastosowanie w lecznictwie w Europie. W XVI wieku stała się popularnym lekiem sprzedawanym w aptekach.

W krajach tropikalnych od starożytności po dzisiejsze czasy jest jednym z najczęściej używanych środków do trucia ryb, szkodliwych gryzoni i innych szkodników. A także w leczeniu ludzi pokąsanych przez jadowite węże.

Surowcem leczniczym są nasiona kulczyby.

Co zawiera Kulczyba wronie oko :

Nasiona kulczyby zawierają duże ilości silnie działających alkaidów m, in, strychninę, brucynę i womicynę i pseudostrychninę, oraz glikozyd loganinę, garbniki, ponadto związki białkowe,olej tłusty, kwasy organiczne, m. In, kwas chlorogenowy, kwas loganinowy.

Kulczyba wronie oko właściwości lecznicze :

Wyciągi alkoholowe z nasion kulczyby działają zarówno ośrodkowo, jak i obwodowo. Ze względu na bardzo gorzki smak, zwiększają wydzielanie soku żołądkowego i poprawiają trawienie.
Ze względu na zawartą w kulczybie strychninę związki czynne bardzo szybo się wchłaniają w przewodzie pokarmowym i przenikają do krwi.
Strychnina w dawkach leczniczych pobudza ośrodki wegetatywne w rdzeniu przedłużonym, dzięki czemu następuje nieznaczne przyspieszenie i pogłębienie oddechu, zwiększenie zdolności odbierania wrażeń wzrokowych i słuchowych oraz zaostrzenie wrażliwości zakończeń nerwów powonienia i smakowych.
Obserwuje się poprawę samopoczucia, przyrost sił i energii.

Po dawkach większych niż dozwolone leczniczo następuje zmniejszenie oporów w zwojach dla bodźców, wskutek częściowej depolaryzacji błony postsynaptycznej, zwłaszcza w synapsach rdzeniowych.
Dochodzi do reakcji odruchowych ze wzrostem napięcia mięśni prążkowanych, a po dawkach większych – toksycznych, skurczowi ulegają wszystkie mięśnie szkieletowe.


Kulczyba wronie oko w leczeniu domowym :

W dzisiejszych czasach nalewkę z kulczyby stosuje się w bardzo małych dawkach, jedynie w celu pobudzenia trawienia i wzmacniająco.

Strychnina jest niekiedy stosowana pozajelitowo, jako środek poprawiający samopoczucie, o szybko przemijającym działaniu.

Kiedyś stosowano preparaty z kulczyby w wielu innych przypadkach np, w szokach pooperacyjnych, zatruciach barbituranami, zapaści i w innych przypadkach ale wtedy trzeba podawać większe dawki co jest niebezpieczne dla chorego.

W homeopatii preparaty z kulczyby są zalecane przy silnych drgawkach o charakterze tężcowym, przy kurczach żołądka , jeżeli i pęcherza z retroperystaltyką które są przyczyna zaparć.
Przy częstych skurczach zwieracza pęcherza i przerw w oddawaniu moczu.
Przy niestrawności po obfitych posiłkach.
Pobudza wydzielanie soków trawiennych i zwiększa łaknienie. Stosowanie kulczyby powoduje poprawienie samopoczucia oraz przyrost energii i sił. Nalewkę stosuje się w nerwicach.

Podczas przyjmowania nalewki i preparatów z kulczyby należy przestrzegać zalecanych dawek. Obecnie strychnina i preparaty z kulczyby ze względu na właściwości toksyczne są coraz rzadziej j stosowane.

Uwaga:
Po przyjęciu dużej dawki nalewki z kulczyby lub strychniny występują skurcze, zaburzenia oddechu i krążenia, a w końcowym przypadku sinica, trwały skurcz mięśni klatki piersiowej i śmierć wskutek zatrzymania oddechu.

Leuzea krokoszowata - opis, działanie i zastosowanie w leczeniu i ziołolecznictwie

Leuzea krokoszowata  opis działanie zioło
Leuzea krokoszowata – szczodrak krokoszowaty ( Leuzea carthamoides )

Leuzea krokoszowata nazywana szczodrakiem krokoszowatym to gatunek rośliny z rodziny astrowatych.
Rośnie głównie w rejonach górskich na Syberii, w Środkowej Azji i w Mongolii, na wysokości powyżej 1 700 m.n.p.m, Najczęściej można ją spotkać na łąkach górskich lasów, gdzie tworzy rozległe kępy.

Leuzea dorasta do 1,80 wysokości łodygę ma nierozgałęzioną, owłosioną, zakończona kulistym kwiatostanem. Kwiatostan to duży koszyczek, podobny do kuli.
Liście ma ułożone skrętolegle, głęboko wcinane w kształcie eliptycznym lub podługowato – jajowatym. Kwiaty ma w kolorze purpurowolilowym z 5 pręcikami i 1 słupkiem. Zakwita dopiero w drugim roku i kwitnie od czerwca do sierpnia.
Owocem jest niełupka w kolorze brunatnym zakończona pierzastymi szczecinkami. Kłącze ma zgrubiałe, zdrewniałe do 3 centymetrów grubości zapachem przypominają żywicę.

Szczodraka krokoszowatego mieszkańcy tych regionów gdzie występuje nazywają go także „korzeniem marala „ od nazwy jelenia którego jest przysmakiem.

Ze względu na właściwości leuzea jest uprawiana w wielu krajach , a także i w Polsce.

Właściwości lecznicze znane były mieszkańcom regionu od wieków. Na Syberii i w Mongolii, stosowano ją jako roślinę dodającą sił i przywracającą młodość.

W XIX wieku syberyjski podróżnik Grigorij Potanin, potwierdził właściwości lecznicze leuzei. Pierwsze badania farmakologiczne były przeprowadzone dopiero po II wojnie światowej. Natomiast pierwsze preparaty w formie nalewki ukazały się w aptekach dopiero w roku 1955.

Surowcem leczniczym leuzei są korzenie i kłącza.

Co zawiera Leuzea krokoszowata  :

Korzenie i kłącza zawierają : kwas askorbinowy, garbniki, flawonoidy, glikozydy, fitosterole, olejek eteryczny, karoten, inulinę, szczawian wapnia. Ekstrakty i wyciągi maja działanie pobudzające, wzmacniające szczególnie w zaburzeniach układu nerwowego, w przemęczeniu fizycznym i umysłowym.

Właściwości lecznicze Leuzea krokoszowata  :

Nalewka i wyciąg z leuzei zalecane są do stosowania przy stanach wyczerpania fizycznego, umysłowego i przy ogólnym wyczerpaniu organizmu.

Preparatami z leuzei leczy się nerwice, stany depresyjne, a nawet przewlekły alkoholizm. W przeciwieństwie do leków syntetycznych te preparaty nie wywołują żadnych skutków ubocznych.

Ponadto te preparaty wpływają korzystnie na potencję i płodność kobiet.

Leuzea krokoszowata oprócz właściwości leczniczych jest też cenną paszą. Dodaje się ją do kiszonek dla zwierząt gospodarskich.


Leuzea krokoszowata  postać leku :

Nalewka z leuzei krokoszowatej

Składniki:
1 część wagowo wysuszonych korzeni
2 części spirytusu 70 %

Wykonanie:
Do słoja włożyć jedną część( wagowo )wysuszonych i rozdrobnionych korzeni leuzei, zalać 2 częściami spirytusu 70 % zrobionego ze spirytusu i przegotowanej wody. Słój szczelnie zamknąć i odstawić w ciepłe miejsce na 6 tygodni. Po tyn czasie przefiltrować i zlać do butelki zakorkować.

Działanie:
Nalewka z leuzei ma działanie pobudzające, wzmacniające. Należy ją stosować w zaburzeniach czynnościowych układu nerwowego, w stanach przemęczenia fizycznego u umysłowego.

Dawkowanie:
Nalewkę stosuje się 2 do 3 razy dziennie przez okres 2 – 3 tygodni. Po tym czasie należy zrobić przerwę 12 dniową i po przerwie można ponownie stosować.

Jest także produkowany wzmacniający napój Sajany na bazie soku mandarynkowego z domieszką wyciągu z leuzei.

Można także spotkać wyciąg płynny Extractum Leuzeae fluidum, oraz gotowy preparat Leuzea.

Marzanna barwierska - opis, działanie i zastosowanie w leczeniu i ziołolecznictwie

Marzanna barwierska opis działanie zioło
Marzanna barwierska ( Rubia tinctorum )

Marzanna barwierska, nazywana również marzanną farbierską, barwnicą lub czerwonymi korzeniami, jest gatunkiem rośliny z rodziny marzannowatych. Pochodzi z wybrzeży Morza Śródziemnego , europejskiej części Rosji, Krymu, i z Azji Mniejszej.

Marzanna jest rośliną o wątłej łodydze do 1 metra wysokości, gdy nie ma oparcia pokłada się. Podparte łodygi osiągają wysokość do 2 metrów wysokości.
Posiada kłącza mięsiste do 1 centymetra grube i 1 metra długie rosnące poziomo, barwy czerwonej z licznymi węzłami i międzywęźlami.

Liście ma duże szorstkie, lancetowate z odgiętymi do tyłu ostrymi haczykowatymi włoskami na brzegu blaszki i wzdłuż nerwu głównego, zebrane w okółki, u dołu łodygi po 4 , wyżej po 6 liści, z tego zawsze wyraźnie dwa większe.
Małe żółtozielone kwiaty zebrane są w pseudobaldachy na szczytach pędów. Kwiaty rozwijają się od początku lata do wczesnej jesieni.
Owoce są jagodokształtne, wielkości grochu, czarne. Rośnie nad brzegami rzek, kanałów nawadniających i wśród zarośli.

Właściwości lecznicze marzanny barwierskiej znane już były w starożytnej Grecji. W medycynie ludowej w wielu krajach stosowano ją przeciw krzywicy, w zapaleniu nerek, oraz jako środek moczopędny.

Do celów leczniczych i barwierskich była uprawiana na wielką skalę w wielu krajach europejskich, zwłaszcza we Francji, i w Niemczech.
W Polsce jest uprawiana na plantacjach zielarskich. Marzanna była używana do barwienia tkanin na kolor czerwony, brązowy i fioletowy.
Gdy w XIX nastąpił rozwój chemii naturalne barwniki zostały zastąpione syntetycznymi. Marzanna wówczas straciła swoje znaczenie i została trochę zapomniana.
W 1923 roku niemiecki lekarz A. Bauer rozpoczął stosowanie marzanny w leczeniu kamicy nerkowej.

Surowcem leczniczym są kłącze marzanny barwierskiej które należy zbierać późna jesienią, i suszyć w suszarniach w temperaturze od 30 – 35 C.

Co zawiera Marzanna barwierska :

Kłącze marzanny barwierskiej zawierają glikozydy irydoidowe, ( alizarynę, rubiadynę, lucydynę) kwas chlorogenowy i flawonoidy: - kemferol, hesperydyna, rutyna, kwas purpurowy, kwas ruberytrynowy, a także garbniki, pektyny, węglowodany, i kwasy organiczne ( n.p, kwas cytrynowy).


Marzanna barwierska właściwości lecznicze :

Związki zawarte w kłączach marzanny barwierskiej, działają pomocniczo na drogi moczowe, ułatwiają rozpuszczanie się kamieni nerkowych: fosforanowych, szczawianowych, oraz zawierających wapń.
Dzięki związkom czynnym marzanny barwierskiej: galiozyny i kwasu ruberytrynowego, następuje najpierw stopniowe rozpadanie się , a następnie powolne rozpuszczanie kamieni fosforanowych lub szczawianowych.
Związki zawarte w kłączach działają również na napięcie mięśni gładkich dróg moczowych, co powoduje zmniejszenie napięcia ścian cewek nerkowych, moczowodów i pęcherza, poprawia jednocześnie perystaltykę moczowodu, ułatwia tym samym przesuwanie się złogów kamieni w drogach moczowych, oraz ich rozpad na mniejsze części, które dzięki związkom czynnym marzanny ulegają rozpuszczeniu u wydaleniu.
Mają również działanie lekko moczopędne, żółciopędne, przeciwbakteryjne i przeciwzapalne.

Preparaty z marzanny barwierskiej zabarwiają mocz na kolor czerwony, wskutek wydalania intensywnie barwnych związków – alizaryny i purpuryny.

Marzanna barwierska w leczeniu domowym :

Wyciągi z kłączy stosowane są w czasie napadu bólu, w celu osłabienia skurczów, a także między atakami, aby złogi rozpadały się i stopniowo rozpuszczały.
Zalecane są również po operacyjnym usunięciu złogów z dróg moczowych w celu zapobiegawczym aby nie tworzyły się nawroty.
Wyciągi z kłączy zalecane są pomocniczo w stanach zapalnych nerek, przewodów moczowych i pęcherza na tle bakteryjnym oraz jako środek łagodnie moczopędny. 
W medycynie ludowej wyciągi stosowane są w zapaleniu jelit, nerek i dróg żółciowych, oraz jako środek zwiększający diurezę.

Marzanna barwierska postać leku :

Wyciągi z kłączy marzanny barwierskiej wchodzą w skład wielu gotowych preparatów, najbardziej znanymi są : Rubinex, Rubializyna, Uratyl - drażetki zawierają sproszkowane kłącza marzanny.

W związku ze stwierdzeniem mutagennego działania rubiadyny i lucydyny, preparaty zawierające wyciągi z kłącza marzanny barwierskiej ograniczono w stosowaniu a niektóre zostały wycofane z lecznictwa.

Odwar z korzeni marzanny barwierskiej należy pić trzy razy po 200 ml nie więcej jak 600 ml dziennie lub częściej ale w mniejszych porcjach.

Sproszkowany korzeń należy zażywać doustnie w ilości 1 g 3 razy dziennie.

Uwaga:
Nie zaleca się do stosowania wyciągów z kłącza marzanny barwierskiej i jej preparatów przy ostrym i podostrym zapaleniu kłębków nerkowych, przy chorobie wrzodowej żołądka, przy znacznym osłabieniu czynności nerek wywołanych zakażeniem drobnoustrojami chorobotwórczymi, oraz przy zapaleniu lub przeroście ścian przewodów moczowych.

Męczennica cielista - opis, działanie i zastosowanie w leczeniu i ziołolecznictwie

Męczennica cielista opis działanie zioło
Męczennica cielista - ( Passiflora incarnata )

Męczennica cielista należy do gatunku roślin z rodziny męczennicowatych, nazywana jest także męczennicą Pańską, lub kwiatem Męki Pańskiej.
Występuje w południowych stanach USA oraz w Meksyku i w cieplejszych rejonach Ameryki Południowej. W wielu krajach Europy a także i w Polsce uprawia się ją w szklarniach jako roślinę ozdobną.

Tę piękną roślinę nazwali Hiszpanie w czasie podboju Ameryki męczennicą, ponieważ w budowie kwiatów można wyróżnić części przypominające koronę ciernistą i gwoździe ukrzyżowanego Chrystusa.
Rysunki kwiatu „ Męki Pańskiej „ przywieźli z Ameryki do Europy jezuici i dominikanie, którzy przedstawiali tę roślinę jako przykład cudownego znaku odkrytego w przyrodzie, nakazującego im nawracanie Indian.

Męczennica cielista jest pnączem wieloletnim, pędy osiągają do 10 metrów długości w swoich naturalnych warunkach. Liście ma piękne trójklapowe o kształcie serca, naprzemianległe.
Z katów liści wyrastają wąsy czepne, które umożliwiają się wspinać i opierać na innych krzewach, drzewach, czy podporach.
Kwiaty są pachnące, białe lub łososioworóżowe, wielkości do 9 centymetrów , często zabarwione są pasmami w innym kolorze. Kwiaty wyrastają pojedynczo w kątach liści i otoczone są od dołu 3 – listkową okrywą.
Owocem jest jagoda, wielkości kurzego jaja.

Męczennica została zastosowana w medycynie dopiero w 1867 roku w USA przez I. Lindsaya.

Surowcem zielarskim jest ziele męczennicy, zbierane w czasie kwitnienia i szybko suszone w warunkach naturalnych, w zaciemnionym i przewiewnym miejscu.

Co zawiera Męczennica cielista :

Ziele męczennicy zawiera alkaloidy indolowe ( harminę, harmol i harmalinę ), flawonoidy m, in, kwercetynę, glikozyd cyjanogenny, fitosterole, sterole roślinne, sole mineralne, pasiflorynę, gumy i inne związki.

Męczennica cielista działanie lecznicze :

Związki zawarte w zielu obniżają wrażliwość ośrodków podkorowych, działają one uspokajająco na ośrodkowy układ nerwowy.
Na podstawie przeprowadzonych doświadczeń na zwierzętach stwierdzono, że męczennica znosi pobudzający wpływ amfetaminy, jest stosowana w leczeniu narkomanii i alkoholizmu.
Posiada niewielki działanie przeciw skurczowe na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego i naczyń.


Męczennica cielista właściwości lecznicze :

Ziele męczennicy stosowane jest w stanach pobudzenia nerwowego, przy zaburzeniach czynności serca na tle nerwicowym, a także przy bólach głowy i bezsenności pochodzenia nerwowego, w stanach depresyjnych i przy dolegliwościach okresu przekwitania. Jest dobrym środkiem uspokajającym.
Pomocniczo jest stosowana w leczeniu padaczki. A także w histerii u dzieci.

Męczennica cielista postać leku :

Ziele męczennicy jest używane do produkcji syropu Passispasmin i tabletek Naturest, stosowanych w leczeniu zaburzeń snu i w trudnościach w zasypianiu.
Przed stosowaniem preparatów z męczennicy należy się skonsultować z lekarzem lub bardzo dokładnie przeczytać zalecenia zawarte w ulotce.

Uwaga :
Męczennicy nie wolno stosować w ciąży, ani kobietom karmiącym. Nie należy też stosować kierowcom i osobom obsługującym urządzenia mechaniczne, ponieważ u niektórych osób powodują uczucie senności. Natomiast duże dawki powodują silny ból głowy, a niekiedy zaburzenia wzroku.

Wiesiołek dwuletni - opis, działanie i zastosowanie w leczeniu i ziołolecznictwie

Wiesiołek dwuletni opis działanie zioło
Wiesiołek dwuletni - ( Oenothera biennis )

Wiesiołek, nazywany niekiedy nocną świecą, a dawniej wierzbówką lub winozielem. Należy do niego ok. 120 gatunków pochodzących z Ameryki Północnej, Południowej.
Z Ameryki różne gatunki wiesiołka przywędrowały do Europy i Azji. W Europie występuje około 70 gatunków, w Polsce około 30 przy czym najpospolitszym gatunkiem jest wiesiołek dwuletni.
W Polsce występuje na niżu, na lekkich piaszczystych glebach przy drogach i na wzgórzach oraz na obrzeżach suchych, sosnowych lasów.

Wiesiołek dwuletni dorasta do 100 cm wysokości, łodygę ma najczęściej pojedynczą mocną, szorstką i owłosioną.
Liście ma długie owalne z czubkiem, średniozielone, w pierwszym roku układają się w rozetki, a w następnym wzdłuż łodygi.
Korzeń ma gruby i stożkowaty z wierzchu koloru żółtego, a w środku biały.

Kwitnie od wczesnego lata do połowy jesieni. Kwiaty wiesiołka otwierają haczykowato wygięty kielich o zmierzchu, płatki zaś przy księżycu witają noc delikatnym słodkim zapachem i tajemniczym fosforyzującym światłem.
Kwiaty są koloru żółtego zebrane w kłos, 4 4 płatki serduszkowate krótsze od działek kielicha, ale dłuższe od pręcików.

Owocem jest podłużnie jajowata , wydłużona wąska 4 – klapowa torebka z drobnymi okrągłymi nasionkami oleistymi, koloru beżowego.

Surowcem są liście i kora z łodyg, zbiera się gdy kwitnie , wtedy łodyga jest rozwinięta, Natomiast korzenie wykopuje się w drugim roku.
Cennym surowcem leczniczym są drobne nasiona. Zbiera się je gdy są w pełni dojrzałe. Ścina się wtedy całe pędy i wkłada do papierowych toreb aby nasiona nie osypały się na ziemię, suszy się w przewiewnym miejscu i w cieniu.

Co zawiera Wiesiołek dwuletni :

Wiesiołek zawiera bardzo cenne nienasycone kwasy tłuszczowe: kwas gamma – linolenowy, i kwas linolowy, a także flawonoidy, kauczuk, fitosterole, kwasy i garbniki.

Wiesiołek dwuletni działanie lecznicze :

Liczne badania wykazały, że olej z wiesiołka pomaga na ustabilizowanie poziomu ciśnienia krwi, wspomaga leczenie chorób skórnych, obniża poziom złego cholesterolu, zmniejsza groźbę zakrzepów naczyniowych, drętwienie i osłabienie nóg w początkowych stadiach stwardnienia rozsianego.

Działa korzystnie w tzw. zespole przedmiesiączkowym, oraz zwiększa odporność organizmu, zmniejsza nasilenie objawów reumatycznych, ma także działanie przeciwalergiczne.

Tłuszcze zawarte w nasionach wiesiołka nie są szkodliwe dla człowieka i nie odkładają się w organizmie, ale są natychmiast wydalane, dzięki czemu nie powodują tycia – wręcz przeciwnie wzmagają przemianę materii. Spowalnia procesy starzenia się.

Badania wykazały, że kwas gamma – linolenowy i kas linolowy, są częścią struktury wszystkich tkanek ciała ( a zwłaszcza mózgu ) i przyczyniają się do zwiększenia poziomu prostaglandyn, które spełniają rolę regulatora procesów fizjologicznych.


Wiesiołek dwuletni w domowym leczeniu : 

Olej z wiesiołka ma szerokie zastosowanie w medycynie ludowej, jako doskonałe lekarstwo na wysoki cholesterol, na obniżenie wysokiego ciśnienia krwi, stosowany jest w chorobach skórnych a zwłaszcza łuszczycy, trądziku i atopowym zapaleniu skórnym.
Wiesiołek przyspiesza gojenie się ran, wzmacnia układ odpornościowy, buduje i regeneruje komórki nerwowe, łagodzi bóle menstruacyjne, a przede wszystkim jest jedynym z najbogatszych źródeł witaminy F.

Stosowany jest w neuropatii cukrzycowej, w chorobach o podłożu zapalnym i zwyrodnieniowym ( reumatyzmie, artretyzmie), w chorobach układu nerwowego, oraz przyrostu prostaty.
Naukowcy zaobserwowali, że kwas gamma – linolenowy zawarty w nasionach wiesiołka może być bardzo skuteczny w profilaktyce raka piersi, zwiększa też skuteczność leku stosowanego do tej pory w terapii nowotworu piersi.

Wiesiołek dwuletni postać leku :

Preparaty dostępne na rynku zawierające olej z wiesiołka to np. Emolarol, Evening Primose Oil, Gamolin, Oeparol, Omega combination, oraz Tran z olejem z wiesiołka, mają bardzo szerokie zastosowanie w profilaktyce i leczeniu wielu chorób, m. in. podwyższonego poziomu cholesterolu, nadciśnienia tętniczego, miażdżycy, chorób układu krążenia, zespołu napięcia przedmiesiączkowego, zatrucia ciążowego, schorzeń o podłożu alergicznym, chorób skórnych, neuropatii cukrzycowej, chorób o podłożu zapalnym i zwyrodnieniowym ( reumatyzm, artretyzm), chorób układu nerwowego, oraz przyrostu prostaty.

Napar z wiesiołka :
Jedną łyżkę nasion lub ziela zalać szklanką wrzącej wody i trzymać pod przykryciem 15 minut. Odcedzić. Pić przy spazmatycznym kaszlu.
Dla dzieci sporządzamy napar z jednej łyżki nasion lub ziela ale zalewamy gorącym mlekiem po zaparzeniu. Odcedzić. Niemowlakom możemy podawać 2 łyżeczki naparu 3 razy dziennie a dzieciom starszym 100 ml 3 razy dziennie.

Proszek z wiesiołka :
Nasiona lub ziele zemleć na proszek. Stosować 3 – 4 razy dziennie po 1 łyżce.

Wino z wiesiołka:

Składniki:
1/2 szklanki nasion lub ziela
200 ml wina białego, lub czerwonego wytrawnego

Wykonanie:
1/2 nasion lub ziela wiesiołka rozdrobnić, zalać 200 ml wina gronowego. Odstawić na 14 dni. Po tym czasie dokładnie przefiltrować.

Dawkowanie:
Wino z wiesiołka pić 3 razy dziennie po 2 łyżeczki.

Jako ciekawostka: dawniej jako popularnym jedzeniem północnoamerykańskich Indian były liście i łodygi wiesiołka.
Natomiast korzeń wiesiołka można gotować i smakuje jak pasternak. Można go też marynować i dodawać do sałatek lub używać jako aperitif.

Wiesiołek ma także zastosowanie w kosmetyce:
Napar z liści i łodyg stosuje się do parówek ściągających.
Wiesiołek jest składnikiem zmiękczającym kremów do rąk.
Olek z wiesiołka można stosować przy łupieżu i łuszczącej się skórze.

Maseczka z nasion wiesiołka
3 łyżki ( około 15 g ), nasion wiesiołka zemleć ( można użyć młynka do kawy). Zalać zimną wodą do uzyskania rzadkiej masy.
Na małym ogniu, mieszając doprowadzić do wrzenia. W razie potrzeby uzupełnić wodę, tak aby uzyskać gęstą papkę.
Ostudzić do temperatury ciała. Maseczkę nałożyć na twarz, trzymać około 15 minut. Zmyć ciepłą wodą. Maseczkę należy stosować 2 razy w tygodniu. Po stosowaniu tej maseczki skóra jest nawilżona i uelastyczniona.

Goździkowiec korzenny - opis, działanie i zastosowanie w leczeniu i ziołolecznictwie

Goździkowiec korzenny - ( Eugenia caryophyllata )

Goździkowiec korzenny nazywany często goździkowcem lub goździkowym drzewem należy do gatunku roślin z rodziny mirtowatych.

Rośnie dziko na Wyspach Maluckich ( Indonezja) i w południowej części Filipin. Obecnie goździkowiec uprawia się na wielu wyspach leżących w strefie klimatu gorącego m.in., na Jawie, Półwyspie Malajskim, Madagaskarze, Sumatrze, Cejlonie. Największe uprawy goździkowca znajdują się w Tanzanii ( Wyspy Zanzibar i Pemba).
Najlepsze goździki są z upraw azjatyckich ( amboina maluckie).

Goździkowiec korzenny jest to drzewo dorastające do 12 metrów wysokości.
Liście ma eliptycznolancetowate na górnej stronie ciemnozielone a od dołu jaśniejsze.
Kwiaty zebrane są w kwiatostany baldachokształtne, kwiaty składają się z czerwonego kielicha i z różowo – białej korony.
Owocem jest eliptyczna jagoda koloru purpurowego, składa się z 1 lub 2 nasion.

Surowcem leczniczym i przyprawowym są jeszcze nierozwinięte pączki kwiatowe, które się ścina a następnie suszy w cieniu na rozłożonych matach . Zdarza się także, że niekiedy zbiera się również niezupełnie dojrzałe podobne do jagód owoce goździkowca i suszy podobnie jak pączki.

Pierwsze wzmianki o używaniu goździków pochodzą z około III wieku p.n.e. z Chin. Goździki były bardzo cenne często je ofiarowywano ówczesnym władcom. Goździki były używane nie tylko jako przyprawa ale zalecano je także jako skuteczny lek przeciwko dżumie.

Były też przedmiotem handlu w którym rywalizowała między sobą Hiszpania z Portugalią. Stały się bodźcem do wielu niebezpiecznych wypraw w poszukiwaniu drogi morskiej do Indii, i do innych krajów gdzie rosły drzewa goździkowca korzennego.

Co zawiera Goździkowiec korzenny :

Suszone pączki kwiatowe goździki – Flos Caryophylli zawierają olejek eteryczny, w skład którego wchodzą duże ilości eugenolu, a także związki śluzowe, garbniki, żywice, tłuszcze, woski i inne substancje.

Goździkowiec korzenny działanie lecznicze :

Olejek ma działanie przeciwbiegunkowe i antyseptyczne,dzięki tym działaniom używany jest także w przemyśle farmaceutycznym, do poprawienia smaku leków.
Olejek goździkowy działa odkażająco, rozkurczowo, pobudzająco, przeciwbólowo, a także stosowany jest jako środek zwiększający wydzielanie soków żołądkowych, używany jest do kąpieli, masaży w aromaterapii.


Goździkowiec korzenny postać leku:

Główna postacią do leczniczą jest olejek goździkowy, występuje też w postaci płynów i past do zębów oraz innych specyfików leczniczych.

Goździkowiec korzenny w domowym leczeniu :

Olejek goździkowy stosowany jest do płukania jamy ustnej, dziąseł i gardła w postaci płynów do płukania. Oraz używany jest do produkcji past do zębów, i preparatów do dezynfekcji rąk.

Natomiast wyizolowany z olejku czysty eugenol używany jest w stomatologii jako lek dezynfekujący leczone zęby oraz jako środek przeciwbólowy.

Olejek jest stosowany w leczeniu dolegliwości reumatycznych, artretycznych, nerwobóli, a także leczy się nim bronchit, przeziębienie, zaburzenia w trawieniu i zatrucia pokarmowe.

Olejkiem goździkowym można smarować skórę aby odstraszyć komary.

Olejek goździkowy ma szerokie zastosowanie jest używany w przemyśle perfumeryjnym i kosmetycznym, spożywczym i farmaceutycznym.

Gorzknik kanadyjski - opis, działanie i zastosowanie w leczeniu i ziołolecznictwie

Gorzknik kanadyjski opis działanie zioło
Gorzknik kanadyjski - ( Hydrastis canadensis )

Gorzknik kanadyjski należy do gatunku roślin z rodziny jaskrowatych. Pochodzi z południowej Kanady i północno – wschodniej części Ameryki Północnej.
W naturalnych warunkach występuje w wilgotnych i cienistych lasach.
Ze względu na duże zapotrzebowanie na surowiec leczniczy gorzknika został on prawie całkowicie wyniszczony.

Gorzknik kanadyjski jest rośliną wieloletnią dorasta do 20 – 30 cm o grubych korzeniach.
Liście ma 2 lub 3 duże 3 – 5 palczastodzielne ząbkowane o karbowanej powierzchni.
Kwiat ma pojedynczy drobny, koloru jasnozielonego lub jasnoróżowego.
Owocem jest pestkowiec koloru czerwonego, przypominający owoc maliny, nasiona są bardzo małe koloru czarnego.

Obecnie gorzknik kanadyjski jest uprawiany przede wszystkim w USA i Kanadzie, w Polsce bardzo mało.
Jedną z ważniejszych roślin leczniczych amerykańskich Indian, zwłaszcza Irokezów, było kłącze gorzknika kanadyjskiego, stosowali go przy niestrawnościach, dolegliwościach wątrobowych, chorobach serca oraz przy gorączce i kokluszu.

Przed odkryciem antybiotyków preparatami sporządzanymi z gorzknika leczono rzeżączkę i kiłę.
W Anglii napar z gorzknika stosowany jest do przemywania owrzodzeń na skórze, do przemywania oczu w zapaleniu spojówek oraz jako antyseptycznej płukanki do ust.

Surowcem leczniczym są kłącze gorzknika kanadyjskiego ( Rhizoma Hydrastidis ), które należy wykopywać późną jesienią lub wczesną wiosną, oczyszczone suszy się w suszarniach w temperaturze nie przekraczającej 35 C i przy dość intensywnym przepływie powietrza.

Co zawiera Gorzknik kanadyjski :

Kłącze gorzknika kanadyjskiego zawierają alkaloidy – hydrastynę, berberynę i kanadynę, oraz związki tłuszczowe, żywice, nieco olejku eterycznego i skrobi.


Gorzknik kanadyjski działanie lecznicze :

Gorzknik ma działanie wykrztuśne, tonizujące, przeciwkaszlowe, przeciw bakteryjne i żółciopędne. Stosowany nawet w niewielkich ilościach działa na mięsień macicy, podwyższa jego napięcie i siłę samoistnych skurczów, hamuje krwawienia, nie działa natomiast w krwawieniach z innych narządów. Ze względu na gorzki smak zwiększa wydzielanie soku żołądkowego.

Gorzknik kanadyjski w domowym leczeniu :

Wyciąg z gorzknika kanadyjskiego jest stosowany przy nadmiernym krwawieniu miesiączkowym i przy krwawieniach związanych z okresem przekwitania, pomocniczo stosowany jest w krwotokach macicznych, natomiast nie pomaga w krwotokach po porodzie.

Gorzknik używany jest jako lek żołądkowy, a jego gorzki smak pobudza wydzielanie soku żołądkowego, pomaga w niestrawności i w zaparciach. Przynosi ulgę w bólach wywołanych owrzodzeniem żołądka.

Preparaty z gorzknika stosowane zewnętrznie są doskonałym środkiem odkażającym dziąsła, pomagają w usuwaniu pleśniawek i stanów zapalnych jamy ustnej.

Wyciąg z gorzknika stosowany jest do irygacji, w leczeniu stanów zapalnych narządów rodnych, a także pomaga w leczeniu zakażenia np., drożdżycą.

Napar z gorzknika wcierany w skórę jest także starym skutecznym środkiem na choroby skóry, takie jak wypryski, grzybica i inne stany zapalne.

Gorzknik kanadyjski postać leku :

Wyciąg z gorzknika kanadyjskiego – Extractum Hydrastidis fluidum należy stosować doustnie 10 -30 kropli w kieliszku wody 2 – 4 razy dziennie przeciwkrwotocznie, natomiast na pobudzenie trawienia przyjmować 10 – 15 kropli przed jedzeniem

Napar z kłaczy gorzknika kanadyjskiego
Jedną łyżeczkę kłączy gorzknika rozdrobnić i zalać jedną szklanką wrzącej wody, przykryć, odstawić na 15 minut. Odcedzić. Pić 3 razy dziennie po szklance naparu ( za każdym razem przygotowywać świeży napar) stosować przy niestrawności.

Uwaga:
Gorzknika kanadyjskiego nie powinny stosować osoby z przewlekłym nadciśnieniem, kobiety w ciąży i karmiące piersią.
 
Copyright © 2014 Zioła dobre na wszystko.