Nowe artykuły

Kosmetyki Naturalne

Leczenie Ziołami

Zioła

sobota, 22 kwietnia 2017

Eleuterokok kolczasty - opis, działanie i zastosowanie w leczeniu i ziołolecznictwie

Eleuterokok kolczasty zioło skład działanie
Eleuterokok kolczasty – (Eleutherococcus senticosus )

Eleuterokok kolczasty należy do rodziny Araliowatych ( Araliaceae ), rośnie w dalekowschodniej tajdze i w mieszanych lasach nad Amurem, występuje również na porębach, obrzeżach i przy skałach. Spotyka się go także w rejonach Władywostoku i Chabarowska, w północnych Chinach, na Sachalinie, w Japonii i w Korei.

Eleuterokok kolczasty jest krzewem dorastającym do 2,5 metra wysokości, z silnie rozgałęzionymi prostymi gałęziami pokrytymi jasnoszarą korą, na gałęziach znajdują się liczne kolce skierowane w dół.

Liście są kształtu eliptycznego na długich do 10 cm. ogonkach, palczastopięciodzielne. Brzegi liści są ostro podwójnie piłkowane, od dołu na nerwach pokryte ryżowatymi włoskami. Trzy listki środkowe są większe od dwóch bocznych.

Kwiaty wyrastają na szczytach pędów, zebrane są w kuliste baldachy, są małe z długimi szypułkami. Kwiaty są w dwóch kolorach- bladofioletowe pręcikowate to męskie, a żółte słupkowate to żeńskie, kwitnie w czerwcu.

Owocem jest czarny kulisty, błyszczący pestkowiec. Kłącze eleuterokoka kolczastego znajdują się płytko pod ziemią, z nich wyrastają drobne korzenie, i liczne rozłogi które dorastają do 5 metrów długości.

Eleuterokok kolczasty od niedawna jest znaną i cenioną rośliną leczniczą, nie był nawet znany w medycynie Dalekiego Wschodu.
Jego niezwykłe właściwości dopiero odkryli badacze rosyjscy, którzy poszukiwali roślin, które mogły by zastąpić drogi i trudny do pozyskania żeń -szeń.
Surowcem leczniczym są kłącze eleuterokoka (Rhizoma Eleutherococci ), wykopuje się je wraz z rozłogami późną jesienią. Po oczyszczeniu i obmyciu ich z ziemi , usunięciu części zbutwiałych, tnie się je na małe kawałki i suszy w temperaturze 70 – 80 C w suszarniach.

Co zawiera Eleuterokok kolczasty :

Eleuterokok kolczasty zawiera glikozydy zwane eleuterozydami.
Najcenniejsze właściwości lecznicze posiada eleuterozyd A , który jest złożony z beta – sistostrerolu i glukozy.
Kłącze zawierają trójterpeny, kumaryny, lignany, olejek eteryczny, skrobie i żywicę, oraz polisacharydy, substancje mineralne.

Właściwości lecznicze Eleuterokok kolczasty :

Zawarte substancje w kłączach eleuterokoka pod względem leczniczym mogą w pełni zastąpić żeń -szeń.
Mają one działanie pobudzające na ośrodkowy układ nerwowy, na ośrodki wegetatywne i czynności gruczołów dokrewnych.
Działają wspomagająco na mechanizm odpornościowy organizmu, oraz poprawiają sprawność fizyczną i umysłową.

Eleuterokok kolczasty w leczeniu domowym :

Preparat w postaci proszku, naparu, odwaru czy nalewki z kłączy eleuterokoka kolczastego stosowane są do poprawienia sprawności fizycznej i umysłowej organizmu.

Systematyczne przyjmowanie leków poprawia samopoczucie, zwiększa zdolność do pracy fizycznej, jak i umysłowej na bardzo długi okres.

Stosować też można przy dolegliwościach przewodu pokarmowego, oraz przy przegrzaniu lub dużym ochłodzeniu ciała.

Szczególnie preparaty zalecane są w przemęczeniu fizycznym i psychicznym, neurastenii oraz dla rekonwalescentów po przebytych ciężkich chorobach i przy zwiększonej senności.
Pomocniczo można stosować w zaburzeniach krążenia oraz przy osłabieniu popędu płciowego, w nadciśnieniu tętniczym i przy cukrzycy.

Eleuterokok kolczasty postać leku :

Najbardziej znanym preparatem z eleuterokoka kolczastego jest wyciąg płynny z kłącza – Extractum Eleutherococci fluidum który stosuje się po 20 – 40 kropli na 30 ml wody, 2 – 3 razy dziennie przed jedzeniem przez 25 dni, po tym okresie należy zrobić przerwę w kuracji na 1 – 2 tygodnie.

Innymi znanymi preparatami i dostępnymi z eleuterokoka kolczastego są : Syberian ( Siberian), Eleuterosol.

W warunkach domowych można przygotować nalewkę.

Nalewka z eleuterokoka kolczastego.

Składniki:
2 części ( wagowe ) spirytusu 96 %
1 część suszonego kłącza eleuterokoka

Wykonanie:
Do słoja włożyć 1 część ususzonego i rozkruszonego kłącza eleuterokoka zalać 2 częściami spirytusu, słój szczelnie zamknąć i odstawić na 4 tygodnie. Po tym czasie nalewkę przefiltrować i rozlać do butelek z ciemnego szkła zakorkować.

Działanie:
Nalewka zalecana jest w przemęczeniu fizycznym i psychicznym, neurastenii oraz dla rekonwalescentów, po przebytych ciężkich chorobach i zwiększonej senności.

Dawkowanie:
Nalewkę stosować 2 razy dziennie po 15 – 20 kropli, na wodę lub cukier, przez 7 – 10 dni. Po tym czasie należy zrobić przerwę kilkunastodniową i po przerwie można powtórzyć kurację.

Uwaga:
Eleuterokoka kolczastego nie powinny stosować osoby cierpiące na bezsenność, kobiety w ciąży oraz osoby przyjmujące leki hormonalne.

Doględa wielka - opis, działanie i zastosowanie w leczeniu i ziołolecznictwie

Doględa wielka zioło opis działanie
Doględa wielka ( Grindelia robusta )

Doględa wielka, nazywana jest także grindelią, bylina z rodziny astrowatych.
Pochodzi z zachodnich regionów Ameryki Północnej. U nas jest uprawiana na plantacjach zielarskich i w ogródkach jako roślina ozdobna.

Roślina dorasta do 1 metra, jest rozgałęziona, łodygi i liście pokryte ma mlecznobiałą żywicą, liście mięsiste naprzemianległe u nasady obejmują łodygę kształtu podłużnie sercowatego na brzegu ząbkowane.
Kwiaty zebrane w koszyczki żółte na szczytach pędów.

Surowcem leczniczym jest ziele doględy wielkiej. Zbiera się je w lipcu i w sierpniu rozkwitające wierzchołki pędów, o długości do 25 cm. I suszy w miejscach przewiewnych i zaciemnionych. Surowiec leczniczy otrzymuje się nie tylko z doględy wielkiej ale także z pokrewnych gatunków – Grindelia squarrosa i Grindelia comporum.

Co zawiera Doględa wielka :

Ziele doględy wielkiej zawiera bardzo dużo substancji żywicowych, a wśród nich kwas grindeliowy, olejek eteryczny, którego głównym składnikiem jest – borneol i inne terpeny.
Poza tym w zielu stwierdzono flawonoidy, garbniki i nieco saponin, fitosterol, grindelol , związki goryczowe i sole mineralne.

Właściwości lecznicze Doględy wielkiej :

Substancje zawarte w zielu doględy wielkiej, powodują działanie rozkurczowe na mięśnie gładkie oskrzeli oraz przewodu pokarmowego.

Ułatwiają odkrztuszanie i oczyszczanie dróg oddechowych, niszcząc jednocześnie drobnoustroje wywołujące nieżyty oskrzeli i gardła.
Działanie rozkurczowe na przewód pokarmowy powoduje z kolei ustąpienie bólów brzucha. Natomiast stosowanie zewnętrznie na skórę wykazuje właściwości przeciwzapalne, przeciwbakteryjne i przeciwalergiczne.

Doględa wielka w leczeniu domowym :

Preparaty z ziela doględy wielkiej są stosowane w leczeniu zapalenia gardła, krtani, tchawicy i oskrzeli, zwłaszcza u osób starszych i dzieci z utrudnionym odkrztuszaniem i nagromadzonym śluzem w górnych drogach oddechowych.

Pomocniczo stosuje się je również w rozedmie i pylicy płuc, a także przy uciążliwym kaszlu gruźlików

Doględa wielka postać leku :

Wyciąg alkoholowy z ziela doględy wielkiej wchodzi w skład kropli Astmin i Kelastmin.

Napar z doględy :
1 łyżeczkę rozdrobnionego ziela doględy wielkiej zalać jedną szklanką wrzącej wody przykryć i odstawić na 15 minut. Odcedzić. Pic 3 razy dziennie.

Nalewka z doględy wielkiej:

Składniki:
100 g wysuszonego i rozdrobnionego ziela doględy wielkiej
0,5 l alkoholu 70 % zrobionego ze spirytusu i przegotowanej wody

Wykonanie:
Do słoja włożyć 100 g wysuszonego i rozdrobnionego ziela doględy wielkiej zalać alkoholem 70%. Słój szczelnie zamknąć i odstawić na 14 dni, często słojem potrząsać.
Po tym czasie nalewkę przefiltrować dokładnie i zlać do butelki, zakorkować.

Działanie:
Nalewkę można stosować przy nieżycie gardła, oskrzeli, kokluszu, w przewlekłej astmie, a także w bólach brzucha spowodowanych skurczami jelit. Nalewkę można stosować zewnętrznie w chorobach skórnych, zwłaszcza na tle alergicznym.

Dawkowanie:
Nalewkę pić od 40 kropli do 1/2 łyżeczki w kieliszku wody, 2 do 4 razy dziennie. Nie wolno przekraczać dawki 10 g dziennie przy bólach brzucha.

Uwaga:
Nie stosować w ostrych stanach zapalnych przewodu pokarmowego i jelit
Zbyt wysokie dawki doględy mogą wywołać stany narkotyczne, obniżenie ciśnienia krwi, zwolnienie oddechu i podrażnienie przewodu moczowego.

czwartek, 20 kwietnia 2017

Diabelski pazur - opis, działanie i zastosowanie w leczeniu i ziołolecznictwie

Diabelski pazur
Diabelski pazur ( Harpagophytum procumbens ).

Diabelski pazur nazywany jest także czarcim pazurem , lub hakoroślą rozesłaną.

Rośnie w południowej Afryce na półpustynnych sawannach. W tych rejonach przez dziesięć miesięcy w roku panuje susza, a w pozostałych dwóch sporadycznie padają deszcze.

Diabelski pazur dla zwierząt dzikich i hodowlanych w tych rejonach jest cenną rezerwą wodną i paszową, w tych trudnych warunkach.

Od wieków ludy afrykańskie w lecznictwie domowym stosowali diabelski pazur. Surowcem leczniczym były bulwiaste korzenie spichrzowe.

Wykorzystywano je w leczeniu dolegliwości żołądkowych, chorób wątroby, nerek, pęcherza moczowego, a także dolegliwości stawów i kręgosłupa.
Na pustyni bulwy diabelskiego pazura pełnią rolę magazynu wody.

Co zawiera Diabelski pazur :

W związku z popularnością diabelskiego pazura i jego skuteczności w leczeniu dny moczanowej ( artretyzmu) oraz chorób reumatycznych. Zainteresowała się nim konwencjonalna medycyna naukowa.
W bulwach diabelskiego pazura stwierdzono obecność związków irydoidowych między innymi harpagozydu i harpagidu, a także flawonoidów, fenolokwasów, trójterpenów i wielu innych leczniczych substancji.


Właściwości lecznicze Diabelskiego pazura :

Badania farmakologiczne potwierdziły od dawna znane w lecznictwie ludowym właściwości lecznicze rośliny: przeciwzapalne, przeciwartretyczne i przeciwreumatyczne.

Stosowanie diabelskiego pazura normalizuje podwyższony poziom kwasu moczowego i cholesterolu we krwi u chorych z przewlekłymi schorzeniami nerek i wątroby, a także w miażdżycy.

Ma również działanie ogólnie odtruwające.

W wielu krajach Europy, Azji i Ameryki leki z bulw diabelskiego pazura uznano za oficjalne leki odtruwające, przeciwzapalne ( o podobnym działaniu jak kortyzon, lub fenylobutazon), przeciwreumatyczne i zapobiegające przerostowi prostaty.

Leki z diabelskiego pazura zalecane są także przy chorobach przewodu pokarmowego – zwłaszcza przy bezsoczności i niedokwaśności żołądka, a także w chorobach układu moczowego, a zewnętrznie przy wielu chorobach skórnych.

Uwaga:
Preparaty otrzymywane z diabelskiego pazura nie wykazują żadnego działania ubocznego, a jedynymi przeciwwskazaniami jest okres ciąży, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy oraz kamica żółciowa. 
W tych przypadkach należy zachować ostrożność i stosować zmniejszone dawki.

W związku z popularnością stosowania bulw diabelskiego pazura , zbiory ich stały się głównym źródłem utrzymania mieszkańców pustyni Kalahari. Opracowano i ustalono limity zbioru bulw na określonym obszarze, a także metody zbioru niezagrażające wyginięciu diabelskiego pazura.

Cytryniec chiński - opis, działanie i zastosowanie w leczeniu i ziołolecznictwie

Cytryniec chiński
Cytryniec chiński (Schizandra chinensis )

Cytryniec, nazywany także cytrynnikiem, występuje w północnych Chinach, w Korei, Japonii oraz w dalekowschodniej części Rosji.

Rośnie dziko przeważnie w górskich lasach porastających doliny, nad brzegami rzek. Cytryniec znany już był i opisywany w 250 roku p.n.e.
Opisywany był pod nazwą „ u –wej –czy „ co oznacza „owoc o pięciu smakach „ ponieważ skórka owoców cytryńca jest słodka, miąższ kwaśny, a nasiona gorzkie i cierpkie, owoce gdy są dłużej przechowywane nabierają słonego smaku.

Od wieków myśliwi na Dalekim Wschodzie zabierali na polowania suszone owoce cytryńca, które miały wzmacniać ich siły i zaostrzać ich wzrok.
Chińscy zielarze od bardzo dawna uważali że owoce cytryńca „ nie dopuszczają do zaniku energii i nadają oczom blasku „.

Co zawiera Cytryniec chiński :

Cytryniec charakteryzuje się cytrynowym zapachem zarówno kora, jak i pędy, korzenie i liście. Owoce cytryńca zawierają kwasy organiczne : cytrynowy, jabłkowy i winny, a także cukry i pektyny oraz specyficzną substancję schizadrynę.

Nasiona zawierają oleje. Natomiast cała roślina zawiera garbniki, żelazo, magnez, krzem, fosfor i wapń.


Właściwości lecznicze Cytrynowca chińskiego :

W medycynie chińskiej, japońskiej i rosyjskiej owoce i nasiona cytryńca stosuje się jako lek pobudzający i wzmacniający system nerwowy.
Gdy się go dłużej przyjmuje poprawia samopoczucie, reguluje krążenie krwi i pobudza oddychanie.

Cytryniec chiński w leczeniu domowym :

Cytrynowiec zalecany jest chorobach w przewodu pokarmowego – nieżytach żołądka, i przy niedokwaśności soku żołądkowego oraz w przeziębieniach.

Stosowany jest w postaci gorącego naparu lub odwaru, proszku, oraz nalewki spirytusowej.

Odwar z owoców cytryńca stosowany jest do obniżenia poziomu cukru we krwi i ciśnienia tętniczego. 

Natomiast stosowanie preparatów z nasion cytryńca w stanach depresyjnych przynosi poprawę co potwierdzają liczne badania kliniczne.

Preparaty z cytryńca poprawiają widzenie, zwłaszcza w nocy.

W chińskiej medycynie ludowej cytryniec zaliczany jest do leków pierwszej kategorii, zalecanych w celu odzyskania sił.

Stosuje się go również przy biegunkach, rzeżączce, w chorobie morskiej oraz w leczeniu bronchitu, astmy oskrzelowej.

Cynamonowiec cejloński - kamforowy - opis, działanie i zastosowanie w leczeniu i ziołolecznictwie

Cynamonowiec cejloński
Cynamonowiec cejloński (Cinnamomum zeylanicum)
Cynamonowiec kamforowy (Cinnamomum camphora) 

Cynamonowce rosną w krajach o gorącym klimacie, najwięcej ich można spotkać w Ameryce Środkowej oraz w południowej i w południowo –wschodniej Azji.

Cynamonowiec cejloński jest niewielkim wiecznie zielonym krzewem. Gdy jego pędy osiągną długość 2 – 3 metrów, ścina się je, usuwa liście i drobne gałązki, z tak przygotowanych pędów zdejmuje się korę. Z kory usuwa się zewnętrzną warstwę korka, suszy się ją i sortuje według smaku i wyglądu. Wysuszoną i posortowaną korę pakuje się i przekazuje do handlu.

W handlu można również spotkać korę z cynamonowca chińskiego. Cynamonowiec chiński jest nieco wyższym drzewem od cynamonowca cejlońskiego. Kora cynamonowca chińskiego jest ona zazwyczaj nie oskrobana z korka . Jakościowo jest nieco gorsza od cynamonowca cejlońskiego.

Z kory i korzeni cynamonowca kamforowego otrzymuje się olejek kamforowy.

Cynamon od tysięcy lat był znany jako przyprawa i był bardziej ceniony od złota.
W starożytnym Egipcie cynamonu używano do balsamowania zwłok i magicznych obrzędów. Do Europy zachodnie cynamon przywieźli krzyżowcy. Cynamon szybko zyskał uznanie jako przyprawa, a także jako lek i środek do produkcji perfum.

Co zawiera Cynamonowiec :

Kora cynamonowca zawiera olejek eteryczny, aldehyd cynamonowy który nadaje charakterystyczny zapach oraz garbniki.

Działanie lecznicze Cynamonowca :

Ma działanie pobudzające wydzielanie soków trawiennych, zwiększające perystaltykę jelit.
Zawarte garbniki w korze działają dezynfekująco i ściągająco na błonę śluzową przewodu pokarmowego.
Olejek eteryczny cynamonowca cejlońskiego ma właściwości przeciwgrzybicze, przeciwbakteryjne i przeciwwirusowe. Zawarty w olejku eugenol stosowany do smarowania, łagodzi bóle głowy a także artretyczne i mięśni oraz zębów.


Cynamonowiec w leczeniu domowym :

Olejek cynamonowca cejlońskiego jest stosowany w przeziębieniach i zapaleniu migdałków oraz pęcherza moczowego.

Cynamonowiec używany jest do tamowania niewielkich krwawień z nosa, do regulowania zbyt obfitych miesiączek, a także do udrażniania dróg oddechowych.

Herbata z cynamonem zalecana jest jako napój pobudzający krążenie i wywołujący poty.

Dawniej stosowano ją jako tonik usuwający zmęczenia, stany depresyjne i inne zaburzenia nerwowe.

Cynamon na biegunki : Mleko z proszkiem cynamonu jest dobrym i skutecznym środkiem przeciwbiegunkowym.

Cynamon dodany do mleka poprawia jego smak i zmniejsza śluzotwórcze działanie mleka, które powoduje wzdęcia.

Cynamon można stosować do odkażania zranień, skaleczeń, oraz łagodzi ukąszenia owadów. Jest także skuteczny przeciwko wszawicy.

środa, 19 kwietnia 2017

Chleb świętojański - opis, działanie i zastosowanie w leczeniu i ziołolecznictwo

Chleb świętojański
Chleb świętojański ( Ceratonia siliqua)

Chleb świętojański znany jest również pod nazwą szarańczynem, ceratonią lub różkowiec strąkowy, pochodzi ze wschodnich wybrzeży Morza Śródziemnego.
Z biegiem czasu był już uprawiany w całej południowej Europie. W połowie XVIII znany już był nawet w południowych stanach USA.
Z chlebem świętojańskim łączy się wiele opowieści, legend i wierzeń religijnych.

Z ewangelii św. Marka możemy dowiedzieć się że św. Jan Chrzciciel żywił się na pustyni „miodem dzikich pszczół i szarańczą „. Św. Marek pisząc o szarańczy nie chodziło mu o owady lecz o strąki chleba świętojańskiego, czyli szarańczynu.
Natomiast inna opowieść religijna o synu marnotrawnym który roztrwonił swój majątek, po powrocie do domu ukrył się ze wstydu w chlewie, żywił się tym czym karmiono świnie czyli strąkami chleba świętojańskiego – szarańczynem.

Dawniej na Malcie strąkami szarańczynu karmiono konie. Natomiast w Egipcie w latach nieurodzajów suszono strąki i mielono je na mąkę którą używano do przygotowania potraw.
A w czasie II wojny światowej po napaści Niemiec na Grecję , która została spustoszona z żywności, strąki chleba świętojańskiego chroniły ludność Grecji przed głodem.

Jako ciekawostka nazwa karat określająca jednostkę masy złota, i innych szlachetnych kruszców pochodzi od nazwy chleba świętojańskiego. Ponieważ w strąkach szarańczynu znajdujące się nasiona są prawie wszystkie jednakowej wielkości i wagi. Dawniej używano ich jako drobnych odważników i nazywano „karatami” stąd nazwa jednostki.

Obecnie w wielu artykułach spożywczych zagranicą w składzie produkcji można spotkać strąki szarańczynu.
Natomiast wyciśnięty sok ze świeżych strąków chleba świętojańskiego, używany jest jako syrop do konserwowania owoców, a także do wyrobu napojów alkoholowych.


Co zawiera chleb świętojański :

Chleb świętojański jest cennym źródłem węglowodanów, białka, pektyn, a także substancji śluzowych, garbników i kwasu masłowego.

Działanie lecznicze chleba świętojańskiego :

Stosowany jest w leczeniu stanów zapalnych żołądka i jelit.

Chleb świętojański w leczeniu domowym :

Od wieków ze strąków chleba świętojańskiego sporządza się odwar i stosuje w leczeniu stanów zapalnych żołądka i jelit.
A także sporządza się mieszankę z marchią suszoną i stosuje jako środek dietetyczny. Natomiast przemysł farmaceutyczny wytwarza gotowe preparaty z chlebem świętojańskim.
Zmielone nasiona oczyszczone z łupin stosowane są jako lek przeciwbiegunkowy.

Balsamowiec mirra - opis, działanie i zastosowanie w leczeniu i ziołolecznictwo

Balsamowiec mirra
Balsamowiec mirra - ( Commiphora abyssinica )

Balsamowiec jest to niewielkie drzewo lub krzew z rodziny osoczynowatych.
Ojczyzną jego jest Półwysep Arabski. Na kontynencie Afrykańskim i na Bliskim Wschodzie rozpowszechnionych jest około 150 gatunków, a znanych i rozpoznanych z których większość rośnie na kontynencie Afrykańskim jest 190 gatunków.

Balsamowiec można spotkać w północnych Indiach i w Jemenie. Uprawiany jest w wielu krajach Bliskiego Wschodu.

Krzew balsamowca ma gałązki cierniste, pokryte małymi listkami, owocem jego jest pestkowiec. Doskonale jest przystosowany do suchych i trudnych warunków, oraz braku wody.
Po nacięciu gałęzi lub pnia wydziela on złotożółtą żywicę zwaną mirrą.
Wyciekająca mirra po nacięciu bardzo szybko tężeje w wyniku czego tworzą się ziarna w kształcie łez.

Od tysięcy lat mirrę uważano za jeden ze „skarbów Wschodu „. Według Biblii, wysoko cenili ją królowie Dawid i Salomon, a Mojżesz stosował ją w rytualnym obrządku żydowskim. Cieszyła się tak wielkim poważaniem, że według Pisma Świętego była jednym z darów, który Trzej Królowie złożyli Dzieciątku Jezus.

Hebrajczycy używali mirry jako środka oczyszczającego duszę i ciało. Dla ciała wykorzystywali jej właściwości antyseptyczne, a w celach duchowych palili ją w kadzidłach.

W Egipcie mirry używano do balsamowania mumii, ceniono ją także ze względu na piękny zapach jako perfum. Na południe od Morza Martwego znajdowało się miasto Petra, które było wykute w skale, w mieście tym odbywał się handel mirrą. Starożytne Egipcjanki paliły mirrę w celu pozbycia się pcheł w swoich domostwach. W czasach starożytnych żywica z balsamowca była ceniona jako środek leczniczy i zapachowy.

Mirra była znana także starożytnym Grekom, którą otaczali czcią. W jednym ze słynnych mitów greckich kobieta imieniem Myrrha, matka pięknego Adonisa, została zamieniona w drzewo balsamowe.


Właściwości mirry były także znane Chińczykom, którzy stosowali ją w leczeniu: hemoroidów, w stanach zapalnych gardła, różnego rodzaju krwawień, w zaburzeniach menstruacyjnych.
W hinduskiej Ajurwedzie mirrę uważano za środek przywracający młodość ciała i umysłu, opóźniający proces starzenia i chroniący przed chorobami

Surowcem leczniczym jest wonna mirra, którą otrzymuje się po nacięciu gałęzi lub pnia. Wyciekający sok – żywica po pewnym czasie twardnieje, zasychające bryłki gumożywicy to mirra, może być koloru od żółtego do brunatnego.

Co zawiera balsamowiec i jego zastosowanie w leczeniu:

Bryłki gumożywicy balsamowca zawierają dużo olejku eterycznego, którego składnikami są m.in. eugenol, aldehyd cynamonowy, pinen i limonen oraz związki śluzowe.

Mirra ma działanie stymulujące i rozgrzewające, przeciwbólowe, wykrztuśne i udrażniające, przeciwalergiczne, przeciwzapalne,przeciwgrzybicze, antydepresyjne, pobudzające krążenie, zwalczające przeziębienie i osłabienie, oraz przyspieszające gojenie się ran.

Balsamowiec w leczeniu domowym : 

W medycynie ludowej mirra ze względu na swoje działanie jest wykorzystywana w leczeniu zapalenia oskrzeli, astmy i gruźlicy.
Stosowane leki z balsamowca poprawiają apetyt, ułatwiają trawienie, likwidują gazy i oczyszczają jelita z toksyn i pasożytów

Rozgrzewające właściwości mirry są szczególnie cenne dla układu rozrodczego u kobiet, ponieważ, zwiększają ukrwienie macicy, przywracają zanikającą miesiączkę i likwidują bóle. Stosuje się ją także tuż przed rozpoczęciem porodu, co pomaga wywołać silniejsze skurcze macicy.

Rozcieńczona nalewka z mirry jest stosowana do irygacji pochwy, zaatakowanej pleśniawkami lub rzęsistkowicą, drożdżycą, grzybicą.

Rozcieńczoną nalewką z mirry płucze się chore gardło, migdałki, krtań. Jest ona także znakomitym środkiem przeciw zapaleniu dziąseł i innych infekcji jamy ustnej.

Balsamowiec mirra postać leku :

Z mirry balsamowca sporządza się nalewkę na spirytusie.
Mirra używana jest także w formie proszku i olejku – Oleum Myrrhae.

Balsamowiec zastosowanie w kosmetyce :

Gumożywica balsamowca ma szerokie zastosowanie w kosmetyce stosuje się ją do produkcji past do zębów, płynów do płukania jamy ustnej o działaniu dezynfekującym.
Do produkcji kosmetyków o działaniu pielęgnującym do cery tłustej i trądzikowej.
Mirra bardzo dobrze utrwala zapach i jest stosowana do perfumowania mydeł, szminek, past do zębów, pudrów.

Uwaga:
Duże dawki leków z mirry, stosowane przez dłuższy czas, mogą być niebezpieczne. Nie należy więc ich przyjmować bez konsultacji lekarskiej, w czasie ciąży lub w przypadku choroby nerek.

 
Copyright © 2014 Zioła dobre na wszystko.